Ζω σ’ έναν κόσμο που τσιγκουνεύεται την ευτυχία και διώχνει το χαμόγελο από τους γύρω μου. Πολλά παιδιά σήμερα σε όλο τον πλανήτη βιάζονται να μεγαλώσουν… όχι από δική τους επιλογή! Κάποιοι τα αναγκάζουν. Αυτοί αποφασίζουν για την τύχη τους.  Στενοχωριέμαι που δεν μπορώ να βοηθήσω όλα τα παιδιά του κόσμου από όπου κι αν είναι… Και αναρωτιέμαι γιατί αυτοί που μπορούν δεν το κάνουν!

Είναι όμως κάποιες φορές που νιώθω τέτοια τύχη…. λες και με άγγιξε το ραβδί κάποιας νεράιδας παραμυθιού. Κάνω τόσα πολλά και διαφορετικά, γνωρίζω νέα πράγματα, παίζω, γελάω, τραγουδάω, σκαρφαλώνω σε τοίχους, γλεντάω μέσα στην αποκριάτικη στολή μου… είμαι ελεύθερος..

Τις ίδιες όμως αυτές στιγμές νιώθω άσχημα, επειδή όλα αυτά δεν μπορούν να τα ζήσουν και τα άλλα παιδιά… αυτά που έρχονται κι αυτά που “φέυγουν”. Θα  ‘πρεπε άραγε; να έχω τύψεις; Αχ…, να βρισκόταν κάποιος να μου απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση!!

Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω. Τον κόσμο των μεγάλων δεν τον ζηλεύω. Αν ήταν στο χέρι μου θα έμενα για πάντα ένα λυκόπουλο… να γίνομαι ένα μέσα στο πλήθος της αγέλης, να ονειρεύομαι όσο θέλω και να ζω ξέγνοιαστα…. γιατί το αξίζω!

Read the rest of this entry »

Η μέρα είναι Κυριακή και οι δείκτες του ρολογιού σημαίνουν 1 το μεσημέρι. Όλα είναι ήσυχα, όπως αρμόζει σε ένα κυριακάτικο μεσημέρι του Φεβρουαρίου… Τα τραπέζια στρωμένα, τα σερβίτσια τακτοποιημένα στη θέση τους. Σε μια γωνία το μπουζούκι περιμένει με λαχτάρα να νιώσει την πρώτη πενιά… και το κέφι ετοιμάζεται να γράψει ένα ακόμη επεισόδιο για την παρέα του 1ου Συστήματος Προσκόπων Καλλιθέας. Οι φίλοι καταφθάνουν ο ένας μετά τον άλλο … τα λόγια λύνονται και οι καρδιές ευφραίνονται από τα πρώτα λεπτά μουσικής και λίγο διαλεχτό κρασί. Οι μεζέδες αχνιστοί σερβίρονται στα τραπέζια, το κλίμα ζεσταίνεται  και η διάθεση φουντώνει.. Οι πρώτοι χοροί κιόλας σηκώνουν το σώμα από τη θέση… Κι όλα αυτά στην καρδιά της Καλλιθέας, στο Κοράλλι… Για να έχουμε να μνημονεύουμε πάντα όμορφες στιγμές με ωραίους και ζεστούς ανθρώπους…

Read the rest of this entry »

“Δεν με χωράει η πόλη μας… κι όλο ζητώ να φεύγω,

μαζί με την Αγέλη μας… δρόμους καινούς γυρεύω.

Το ξέρω… με ζηλεύετε , την τύχη μου ζητάτε…

μα αυτό θα πει “λυκόπουλο”, για να με συγχωράτε…!!

Δεν προλαβαίνω να χορταίνω εκδρομές.

Ξημερώνει η Κυριακή και πριν καλά καλά ο ήλιος ανέβει ψηλά, ο Ακέλα

μαζί με τους άλλους  Γερόλυκους με οδηγούν σε νέα μονοπάτια της φύσης.

Φοράω τη στολή μου, ισιώνω το μαντήλι μου και μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη

διαβαίνω λόφους και βουνά, κάμπους, λίμνες και πάρκα.

Σφυρίζω έναν χαρούμενο λυκοπουλικό σκοπό και ρίχνομαι στο παιχνίδι.

Το μάτι μου χορταίνει πράσινο και τα πνευμόνια μου φρέσκο αέρα.

Κι αυτή την Κυριακή στο Πάρκο Τρίτση όλα ήταν υπέροχα…

Read the rest of this entry »

And the winner is…

ο απανταχού Έλληνας, που με λίγη πονηριά και τάση προς την καλοπέραση καταφέρνει να κάνει τα πάντα και να διαπρέψει!!!

Με σκωπτική διάθεση για τη σύγχρονη ελληνική νοοτροπία που διαπρέπει όλους μας και με περιπαικτικό τόνο για τα “κακώς κείμενα” της κοινωνίας μας, που όλοι συντηρούμε, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016 στο αμφιθέατρο Ιζόλα η εκδήλωση της κοπής της Πρωτοχρονιάτικης πίτας του συστήματός μας. Απολαυστικά τα λυκόπουλά μας σε ένα ευφάνταστο παραμύθι του Ευγένιου Τριβιζά, ευρηματικοί οι πρόσκοποί μας παρουσίασαν τις νέες προσκοπο-εφευρέσεις. Η κοινότητά μας συμπλήρωσε τη βραδιά ερευνώντας κατά πόσον οι πρόσκοποι τηρούν το Νόμο μας έμπρακτα στη ζωή τους…

Ευχαριστούμε όλους όσοι παρευρέθηκαν και μοιράστηκαν μαζί μας τις σκέψεις και τις επιδιώξεις μας για τη νέα χρονιά. Ιδιαίτερη χαρά μας έδωσαν όλα τα παλαιά μέλη του συστήματος που μας στηρίζουν πάντοτε με την παρουσία τους….

Να έχουμε μία ωραία χρονιά και να φροντίζουμε να την κάνουμε πάντα ωραιότερη για τους άλλους και για εμάς!!

Εις το επανιδείν!!!

Read the rest of this entry »

Η νέα χρονιά ξεκινάει και η Αγέλη μας δεν κρατιέται για να οργανώσει και πάλι μια εξόρμηση στο ύπαιθρο, να γνωρίσει νέα μέρη, να περπατήσει σε καινούρια μονοπάτια και να παίξει ασταμάτητα για τρεις ολόκληρες ημέρες. Μια που οι σχολικές διακοπές λόγω των εορτών μας το επέτρεψαν, δεν χάσαμε την ευκαιρία και επισκεφθήκαμε το πολύ γραφικό χωριό της Άνω Τιθορέας, όπου φιλοξενηθήκαμε στο Δημοτικό σχολείο της περιοχής. Αρκετό κρύο αλλά και ωραία φυσικά τοπία στους πρόποδες του Παρνασσού μας συντρόφευσαν στην παραμονή μας εκεί. Φυσικά δεν θα μπορούσαμε στην επιστροφή να αποχαιρετήσουμε έτσι την περιοχή… Οπότε κάναμε μια στάση στη Λειβαδιά και περπατήσαμε στο μονοπάτι της Κρύας. Οι εμπειρίες μας … μοναδικές, η ενέργειά μας… ανεξάντλητη, η συνέχεια της χρονιάς προβλέπεται …ασύλληπτη!!!!! Εμπρός για νέες περιπέτειες και το 2016!

Read the rest of this entry »